درسوگ برادرانم....رام ـ راد ـ راجی....

-------------------------------------------------------------

 در هزار توی اندیشه ام

نعره ی ارزویی می دود هنوز.....

دیگر صدایم نمیکند

                  برادری .....برادرم...

چه بی معناست

                 زندگی

                         بی انکه بخواندت کسی....

و چه شبها

        که رقص مرگ را

                   بی تو گریستم

                         بر چوبه ی دار گمنامیت

                                                   ....نا باو رانه...

در باورم نیست

              هجران حزینت را...............

بنگر

     گونه های فردا چه خاکستریست

ودیدگانش

     بی تو چقدر سرخ

گویا گریسته است تا به صبح

                         در خلوت دیروز ارزو.............

فراموش نمیکنمت

             ای لبخند اخرین

                              .......هرگز....

وای من

چقدر چرکین است

              تاول بغض شب سکوت

تنها نیشتر  هزار هزار

                  حسرت فردایم ارزوست.......

نمیدانی

نه...چه میدانی

           که سندان سینه ام

                ابستن چه غصه هاست

                                از قصه های ناگفته ام

قصه گو کجاست

           در این سیاه بازار بی کسی.................

تو رفتی و

           .........صبح و.....

                           .......اواز ارزو .......

من ماندم و

          ......شب و ........

                         ..............خاکستر سکوت................................................(رها)

خرداد...سالگرد راجی ...گذشت ـ تیرماه ...سالگرد رام... و مرداد ماه....سالگرد راد ...

دوست دارم بدانم

             اخرین نگاهت

                      بر چه چیز بر جای خواهد ماند

                                       بر سرخترین گلهای سرخم

                                                        یا بر سیاهترین اشکهای سیاهم...

و اخرین لبخندت

                   بر چه چیز خواهد خشکید

                                  بر منطق بی ارزش این سقف کبود

                                                              یا بر حسرت دیرینه ی این فصل حسود...

                              ......................... بر چه چیز..........................

بهاری نیست

         راهی نیست...

تنهایی زاده ی دستهای ماست

                           وما محکوم به انچه که هست.....

از قفس خالی خاطرمان

                 فریادی از مرغ ارزو نیست

که پریده از این محبس

                انتظار بازگشت.......

میخواهم ترا صدا بزنم

          انگونه که حصار واژگان بلند سکوت

                                      بر درگاه دیدگانت

                                                     حقیرانه فرو ریزند.....

میخواهم ترا صدا بزنم

         انچنان که درختان شهر شکوفه کنند

                                ودر انتظار قامت نگاهت

                                              فرشی از ستاره پهن کنند........

اما زمستان نزدیک است

                   و پژواک صدا از کوه

                                        پر پر میکند

                                              تمام شکوفه های درختان شعرم را..........................(رها)

فاصله را........این روزها در پس هر نگاه سرد

که دزدانه.....میگریزد از درگاه دیدگانم

این روزها ...صادقانه تر دروغ میگویند ...عاشق ها

این روزها...دیگر نمیشنویم ...اوازه عشق را

از تار شکسته ی هیچ رهگذری...

پسرها گیتار میزنند و.....دخترها...چشمک

این روزها...عطر نان سنگک را

ودیزی سنگی یه زیر بازارچه ی محله ی قدیمی مان ..

سرمستت نمی کند...

و طعم چای دارچینی یه ...سماور ذغالی مادر بزرگ...

بادستان پینه بسته....و لبخند مهربانش ...

که ایینه ایست ...بر صدها سال...

سنت خوب فراموش شده

این روزها...دیگر دختران با هر نگاه پاک و مردانه ...

گونه هایشان سرخ نمی شود... از شرم 

حافظ نمی خوانند ودرس عشق ...

چت میکنند و....سکس...

لاو می ترکانند و....قرص اکس...

این روزها.......مردان ...از صبح علی الطلوع...

تا بوق سگ ...چند شیفت ...بی وقفه کار میکنند و...

همسرانشان.....از تنهایی یه مدام...

با دوست پسرهای زلف تیفوسی.....جای خالیه شوهران را....سبز

یادش بخیر ...

کمی دورتر ....مادرانمان را...

که پر بود چار سوق تنهاییشان...با عطوفت مادرانه...

وانتظار عاشقانه....که می کوبد کوبه را مردی خسته....

با یک بغل هندوانه...و دست دیگر...

بر از پاکت های نان و سیب وسبزی ....

و یک نگاه سبز و عاشقانه ی بیقرار.

این روزها ...مردها چک و سفته امضا میکنند...

 و گاه می گذارند گرو ...چند سند ...و البته بر سر دوستان ...کلاه معرفت خود را..

یادش بخیر ...ان قدیم تر ها سبیل گرو می گذاشتند ..انهم یک تار ناقابلو... لوطی وار

اما به محکمی وعظمت تمامیه ستون های سترگ وسر بفلک کشیده ی تخت جمشید

هیچ عهدی گسسته نمیشد و.....هیچ قلبی شکسته

این روزها دیگر ...هنرمندان بجای نقش عشق .....مخ میزنند....چه هنرمندانه..

و تصنیف دل انگیز و گوشنوازی نمی شنوی....

جز...سمفونیه ناموزون...خیانت و تذویر و تحقیر ارزشهای خوب و نجیب

این روزها دیگر ...

این روزها دیگر هیچ چیز مثل گذشته ها نیست.....

هیچ چیز.......

یادش بخیر ان قدیم تر ها.....

یادش بخیر.......                                                             (رها)

بالا بلند من.....

در این شبهای هذیانی

دقایق بی تو بودن را

چه سخت به سوگ نشسته ایم

من وچشمانم........

 مینوازد...

بر قامت انتظار شبانه ام

عنکبوت تقدیر...تار نامانوس ناکامی

میگرید...

رقص مرگانه...بر صحنه ی متروک سرنوشت

شابرک زیبای....لبخندهای تو

چقدر بارانی ست......دلم امشب

سیاه کلاغان شوم تنهایی

انگار بر سفره دلم

چنگ میزنند.......

بیچاره...

مترسک مزرعه ی......احساسم                                             (رها)

بر غربت لحظه ها

ایستاده بر تیرک غم

خاموش وبی پناه.........

دستان دلم........

بسته به ریسمان سرنوشت

یک دوست....یک نگاه

بغض شکسته  و......

یک لحظه ی بی گناه.....

دست صداقتی.....دریغ

نوازش نمیکند

گونه ی شب نیازم را........

بل....رها شوم

 از اینهمه....................انزوا .............(رها)